थन्केसिय् ल्यास्म्हा मिपे ज्ये खँ स्वर्नसिन् व न्येन्ङिसन् ब्यला येक्कु हाखेन ओंगु थिनागु चाइदमु । हाबि हाबिय् मिपिस्त थन्केसिथें थिम्हान् मेबु त क्येइँलागिन् फयेन् मफयेन् दर्सं मदर्सं ड्वाकु क्येइँ मल्गु बाँलकु क्येइँमल्गु, खँ थुयेन् थउ म्वथुयेन् म्वथुयेन् थोओँ थउ जुकुन् जा दाउ थेँ भुत् भुत् न हलेन् खँ न्येन्केइ मल्गु मदउ जु ।

हाबिय् मिपिसन् थउ ट्वाल समाजकु हातिउरि ज्ये येरिमल्गु खेउँ आमु ज्येखँ थउ स्वयेन् सिउताउके क्येङन् जुकुन् पिपान ज्ये क्येँगुतन् ।
येउलि दन् ड्वाकु जुर्सं चिचापे खँङ् मनासिब जुरहङन् मन्न टोँगुतन् । चाहे प्याखन् सेङ ठाइँकु थोजु चाहे म्ये हलिमल्गु थोजु, चाहे असार न फेर च्वङ ताक्कु थोजु दोखुसे राय सल्लाह कायेन् जुकुन् आनागु ज्ये ग्वयेन् हाखेन क्येंगुतन् ।

असारय् फेर च्वन्नसिनुं थउ ट्वाल जुकुन्मखे मेमेबु ट्वालय् मिपेनुं नाप ज्यात येउतन् गुरि खलकय् नाइके बाँलकु खेउँ हङन् म्वालेन् म्वालेन् ल्येउतन् । दुङ्गल चुकालान्नसि चाम्सलि टुल्के, सियौटाडालान्नसि घुमटाडा टुल्केय् मिपेन् थि जुयेन् ज्ये येकुतन् ।

असारय् फेर च्वन्न नाइके, सुरिल, साग्वाठाला, सोम्हाय् थउ थउ ज्ये थउतु ल्याखान् सिद्ध येङन् अनुशासन दुपान च्वङन् गुनेङ् ब्वकु लकु ज्ये लिखन् लत हर्स ग्वाहार बियेन् नाप तु येंगुतन् । आन्थितु बुँय् ज्ये येत्न पुल्चतउ, दुक्वाकु, खारा खाउ, सा वाउय् ज्ये नाइकेन् ब्व ल्याकुजु । आम थे ज्ये येत्न ब्यालाकु तु धोंगु जु । गुनान् गुन्तं ओल्ते घत्केय् खँ म्वजु जु ।

काँकर क्वात्न थोजु, या डुसि पिर ओन्न थोजु लाटाखाय् ल्याखान् थउ थउ खलकय् ज्ये धोंकेइत घत्कें मिलैजु जु, उलि जुकुन् मखे हाबि हाबि बुँकु लोखु मद हर्स दोखुनु दाजुकिँज साङत पासापेन् मिलैजुयेन् पालो बियेन् ज्ये येकुतन् ।

थिता खँरि हाबिन्नसि दउ व मदउय् दातिकु भेदभावरि म्वजु मखे, जुयेन्तु च्वंगु जु, गुनान् नकेरै, गुनान् भातिचा नइत्वइँकु ग्वाहार बिउजु आमेरि गुनगान येरिउरि चलन हाबिन्नसि दउ तु खेउँ । दउपिसिन् येउलि येउता बोल बिर्सं जवाफ बिमजिउ, जवाफ बिर्जु कि ल्हाहा ल्वाप्ठोँगन् डाइत तिम्मुरिउरि वा हरि तु माबाल्गु जु । आन्थिनु भातिचा मदउ खाले, कोस्तरय् मिपिसिन् थउ मर्यादा त लहियेन् फय् सय् ज्येयेँगन् जाहान प्याटा लहियेनतु च्वंगुतन् ।

छोउ मीकु घेर ल्हुइरि हङ उखान् वा हाबिन्नसि ना जायेन् च्वंगु खेउँ ।साँधय् मिपे बुँकु लोखु टुल्के कोत स्वाल्माहाकेइत पुल्च थात टुल्के डोङन् बरु आमु लोखु मेबु खेन्नलान् झोरखेन्न वाङन् छोयेन् साँध मिय् पटि ठङ्ठङ् न गाङन् ओंगु स्वउपेन् ड्वाकुन्दांगु बुद्धिजीवी पेनुङ् द्वाल्खाकु मदउ री मखे जु। मिय् अस्तित्वय् खँ ल्हायेन मानवता त न्हुयेन् ड्वाकु जुइमल्गुपेन् आम चा व मूलोँकु म्वखोङ मखे ।

आन्थिनुं थउ द्वाल्खाय् रीतिरिवाज व नखतचखत आले परम्परा त म्वात्केइत गुल्पनुं लिमचिलेकु थन्हु थउ द्वाल्खा मि हङकु गर्व लगैजुर । हाखेनय् खँ ल्हार्नसिन् मिपस्त लोभ न वा गुल्पनुं त्वार्मतउ, आम जमानाकु द्यउ न वर्दान बिये हङन् तिसा पेन् सुलेन् धनी जु मिपेनुं मदउ मखे, गुठी खेन्न स्वर्स हाबिन्नसि तु छलकपट येँगन् च्वँगतु खोइँदमु । गुठीय् नियमय् ल्याखाकु मोही पिसिन् बिसाय् ब्व मुलोँ दातिकु तु ब्वठयेन् कायेन् नयेन् मबिसार्जु हकुपेनुं मदउ वा मखे ।

गुनान् कस्ति ल्हारै आमुन् चाकउय् स्वात कारै हङ खँ दोखुसेनुं सियेताये तु दमु । आउ थन्केसिय् द्वाल्खाय् ल्यास्म्हा पिसिन् हाबिय् बाँलकु भिंगु खँ त नुगरकु तयेन् हाबिय् बाजे बराजुन् येङ मभिंगु खँ लुंम्वओन्के आउय् विज्ञान व प्रविधिय् युग त ल्हाहाकु तयेन् हाबिय् स्वयेनुं बाँलकु द्वाल्खा दकेइ लागिन् थि जुइमल ।

जन्त मसत्तर्जु, जन्त खबर मद, इस्त वास्तातु मयेत्चु हँग ओप्तेचा नुगरउरि येरि मजि । द्वाल्खाय् लागिन् गुनानुं, गुं खलकन् हातिं ज्ये खँ हायेन् ग्वइ टेनइ हर्स दोखुसेतं सूचना बियेन् आमु ज्येन् द्वाल्खा त बाँलकु जुयेउरा म्वजुयेउरा दोखुसेय् हितय् लागिन् खेउँरा मखेरा हङन् थुके ज्ये येर्स द्वाल्खाय् नाम उ ब्रम्हाण्डकु तु हाखेन ययेउ । ईथितु ज्य खँय लागिन् बैठक सत्तङ थिगुर खँ पिपान उई धोङ्ली थिगुर खँ लाउपेनुङ मदउ मखे उ जुयलागिन् वत गिथी मुङ्न छोईरी हङन थनु द्वाल्खाय हाखेन लिङायन चोन्गुपिसिन् विचार यरी मल ।

ऊ खँकु दोखुसेनुङ खोगउ दिमागन् सोचेउरीलौं । छिजि ज्यात हर्स गुन्त फाईदा जुर हङन् आमुजुयलागिन् छिजि दोखुनु मिलई जुयन नाप ज्याङन मुङन छोईलौं ।