थन्केसि मिपे खँ थुकेइ ठाकौ,
थुकेय् खँय् पुया लुकेइ ठाकौ,
लु हे लुर्सं थौ मुथुलान् मुकेइ ठाकौ ।

थन्केसि मिपे खँ थुकेइ ठाकौ, थुकेय् खँय् पुया लुकेइ ठाकौ, लु हे लुर्सं थौ मुथुलान् मुकेइ ठाकौ । मन खुयेन् खुयेन् खँ ल्हारहिन् थौ सोझो जुयेन् थउ मन थिनागु तु बार्पयेन् छुस्स खँ छुरी जुकुन् मल, आमुतु खँन् पाखा पर्वतकु धुर्पुन् येइँत हातिं ब्यला पियेन् च्वइँ माबाल ।

थन्केसि टेँबुरी माहाउ मुचापिस्त मोबाइल सोंकेइत सेइँ माबाल, न आखर गिबि च्वन, गिबि त्याली मल हँगन् सेइँमल, न मोबाइलकु थउ च्वय् खँपेन् तइमटेना हुयेन् छोउ हँगन् सेइँ मल्गु दमु, बरु थउ त हुहु जाङल दकेइत बेर मद । झन् मोबाइल चल्यारि मसउ बामा व कैमु कालात त वा मिखा टप्ज्याकु वासा त न आमसी न पुनिस् ।

उ मोबाइल न मिपिस्त घत्कें लाटां दके बिरै, बाठों दकेरै । भातिचा आखरकु मिखा खोइँदर्सगत, चुलान् आम आखरत त्यालिसर्स गत, झ्यात्तके कुँ बुइमल्गु मखे, दनदन्न कूँ यके गलफि ड्वाकके बुथुरकु मि फुइमल्गु मखे । खाटाय् क्वारांकु च्वँगन् ट्याक् ट्याक् टुक्टुक् त्यालि दर्स गकु । न हाबि हाबिय्थेँ किपा काइत फोटो पसल उइँमल्गु, न आमु किपा थउ मित बिर उइँत छेँ थ्येंके उइँमल्गु, आउ काय् किपा आउतु हँग ठाइँकु हँग मिय् लाहाकु थेन्केउ उ मोबाइल न येरि मयेरि येँगन् तरै बा…।

आखर मसउ बामा त कय मिचन् लोखुकु मिखान् कोन्केरहिन्, भातिचा आखर मसउ, मोबाइलय् ज्ञान मदउ थउ कैमु ततु लाटा येकु मिसामिपेनुं उ लोककु मदउ मखे, ऊतु मोवाईल न यत्ङ थउ जहान परिवार आले कैमु कालातय खँपेन पित ओन । ऊ खँकु कैमुपेन सोयन कालातपेन हाखेन खोईदमु । लासाकु कैमुनाप कालात चोन तर आमु मेवेनाप ट्वाकस्याङन चोन्गु व्यला दमु । ऊ दोखुनु मोबाईल न यत्ङतु खेउ ।

इथि तु ओन्सामीपिसिन् थउ कालात्न म्वखोन्के मेबु मिसामिनाप सुलेन् सुलेन् च्वयेन् खँल्हायेन् ब्यला छोउपेनुं मदउ मखे । बाँलकु भिंगु ज्ञानगुनय् खँ लार्स वा बाँलकु तु खेउँ, तर थउ छेँ, ट्वाल समाजत तु किपान् डाके ज्येखँ येत्चु हर्स वा आम थिनागु मभिंगु व्यथा मेबु हाति म्वालिमलेउले ।

ब्यलान् बाँबाँलकु प्राविधिक ज्ञान सेङन् हारै । आम्तु ब्यलान् मिपिस्त गिब्लान् गिबि थ्येंकेरै, तर थन्केसिय् चिचा मुचान्नसि ड्वाकुन्दांगु मिपे न्हिपुकु बाँलकु व भिंगु सोच मायाउ खोन्न गुल्प गुल्प वा उ मोबाइल हँग चिज तु हात्त दकेर्जु हँग थिनागु जुइफरै गुन्तं गुन्तरि । तर मोबाइलत हात्त दोष बिइउरिले ? बरु मोबाइल दकेउ मिय् किपाय् मूर्तितु दके पूजा येर्स पूण्य नाप्लरेउ । हात्तले हँगन् ङेस्र ल्वाप्ठोइँतु माबालेउ उकु ।

उ मोबाइल थिगर न गुल्ता ज्येबिरै आमु खँ थुकेइमल । खिँगर्स त्वाकउ क्येनै, भजन ङेइत द्यउ देगल थेइँ माबाल, ल्याखाः येरित कापी कलम क्यालकुलेटर माबाल, सोंगु किपा स्वइत सोंकिपा कुठीकु थेइँमाबाल, न रेडियो मल्दन न टिभी, न आखर सेइँत ब्वँग कुठी तु थेइँ माबालि धोन्जु । तर मिपिसिन् उ चीजय् तजबीज मसियेन्लि हाति लगैजुर ।

उ मोबाइल न येत्न ठाइँ ठाइँय् ब्वय्खँ आउय् आउ तु ताकेइ त ग्वाहार बिरै । न पसल ब्वाँगन् ओँगन् ब्वँग पति ङ्यात उइँमल्गु जुर । उ दोखुनुं ज्येखँ बिउ भाँडा त सम्मान येँगन् ज्ञानगुन, सीप सेँगन् सदुपयोग येरिमल्गु ठाइँकु मिपिसिन् अकत्न ज्येयेँगन् मिय् अस्तित्वतु तांकेइत लिमल्चिल्हिन् ।

मोबाइल दकेउ न वा दकेर्जु तर ओत गिथि छ्यालिउरि हाकिु वाइरि हँगन् खँ थुयेनुं म्वथुये सुकायेन् मदउ मदउ मभिंगु बाँमलकु ट्वाल समाजकु पचैम्वजु, केइँमजिउ, स्वइमजिउ ज्ये खँ दुत स्वाक्टाके गैह्रजिम्मेवारी ज्ये येँगन् मिपिस्त नासेकु खोइँ दमु । आले उ तु मोबाइल त येक्कु येक्कु ढ्याबा पुलेन् ङ्याङन् हायेन् मल्गु ज्येखँकु म्वावार्जु हर्स हाति अर्थ जुर मि जुये ?

इथि जुये लागिन् येउता खँकु भिंगु व बाँलकु नियतन सोइमल । आमु भाँडाकु बामलकु चीजुङ तयेन् तरै हँग खँ सियेन्लि आनागु तउ दकेउ गुन मि खेउँ । गु ठाइँलान् आनागु बामलकु ज्ये यँगन् च्वन हँगन् सकिेइरि विद्या सकेइलौ । थउ मुचा पिस्त, छेँय् जाहान् परिवारपिस्त आले छेँकु चोन्गु कालातपिस्त बाँलकु ज्येखँ सेइँत उत्साहित येँगन् थउ ट्वाल समाजकु चर्कोंगु ख्वाल केइँ जिके लिङाइलौ । सुभाय् !