Eat Drink Man Woman एउटा यस्तो पारिवारिक कथा हो, जहाँ भोजनको टेबल केवल खाना खाने ठाउँ होइन—भावना, दूरी, प्रेम, असन्तुष्टि र परिवर्तनको मौन रंगमञ्च पनि हो।

नेपाल सम्वत् ११४६, अनलाथ्वः ७ सप्तमी, (९ जेष्ठ, २०८३, २३ मे, २०२६) शनिवार, बाँपिझ्याला । ताइवानको ताइपेइ सहरमा बस्ने चाइनिज मास्टर सेफ मि. सु र उनका तीन जवान छोरीको जीवन वरिपरि फिल्म घुम्छ। श्रीमतीको निधनपछि मि. सुले छोरीहरूलाई एक्लै हुर्काएका छन्। बाहिर उनी स्वादिलो परिकार बनाउने कलाका कारण सबैका प्रिय छन्, तर घरभित्र भने आफ्ना भावना व्यक्त गर्न नसक्ने परम्परागत बुबाको भूमिकामा सीमित छन्। उनी खाना पकाएर आफ्ना पीडा भुल्ने प्रयास गर्छन्।

हरेक आइतबार परिवार एउटै टेबलमा भेला हुन्छ। टेबलभरि थरीथरीका परिकार सजिन्छन्, तर परिवारका सदस्यहरू स्वादभन्दा बढी आफ्नै निजी जीवनका उल्झनमा हराइरहेका हुन्छन्। यही भेटघाटमा नयाँ घोषणा हुन्छन्, सम्बन्धहरू बदलिन्छन् र पात्रहरूको जीवनमा सुख-दुःखका नयाँ अध्याय थपिँदै जान्छन्।

तीनै छोरीको आफ्नै संसार छ। ठूली छोरी विगतको असफल प्रेमबाट बाहिर निस्कन सकेकी छैनन्। माइली बहिनी महत्वाकांक्षी छिन् र घर छोडेर स्वतन्त्र जीवन खोजिरहेकी छन्। कान्छी छोरी भने प्रेम र सम्बन्धका मामिलामा दिदीहरूभन्दा धेरै अघि बढिसकेकी छन्। उनीहरू सबै स्वतन्त्रता चाहन्छन्, तर बुबाको एक्लोपन र बिग्रँदो स्वास्थ्यले उनीहरूलाई रोकिरहेजस्तो लाग्छ।

निर्देशक Ang Lee ले बुबा–छोरीबीचको दूरीलाई परम्परा र आधुनिकताको द्वन्द्वका रूपमा सूक्ष्म ढंगले प्रस्तुत गरेका छन्। फिल्ममा भोजनलाई केवल संस्कृतिको हिस्सा होइन, भावनात्मक र यौनिक तृप्तिको प्रतीकका रूपमा पनि प्रयोग गरिएको छ।

थोरै संवादमा धेरै कुरा भन्ने शैली, अप्रत्याशित मोड र पात्रहरूको अन्तरद्वन्द्वले फिल्मलाई साधारण पारिवारिक कथाभन्दा माथि उठाउँछ। मि. सुको चरित्र नेपाली समाजका धेरै बुबाहरूसँग मिल्दोजुल्दो लाग्छ—जो आफ्ना कमजोरी लुकाएर सधैं बलियो देखिन खोज्छन्।

यो फिल्मले सन् १९९४ को एसिया प्यासिफिक फिल्म फेस्टिभलमा उत्कृष्ट फिल्म र सम्पादनतर्फ पुरस्कार जितेको थियो। साथै विदेशी भाषातर्फ ओस्कारको अन्तिम पाँचमा पर्न सफल ताइवानी फिल्ममध्ये एक बनेको थियो।