Search

लघुकथा – सामर्थ्य

लघुकथा – सामर्थ्य

मिसु श्रेष्ठ थपलिया

कार्यालय प्रमुखको कुर्सीमा उनलाई देखेर चकित हुँदै प्रदीप बोल्यो – “दीपशिखा, तिमी ?”
निवेदन हातमा लिएको मान्छेले बोलाउँदा अक्मकिँदै दीपशिखाले नियाली । “तिमी …. ? प्रदीप होइन ?”

“हो नि ! सन्चै छौ ? कत्ति वर्षमा भेटियो है ! मेरो सौभाग्य !” प्रदीपको अनुहारमा खुसी छायो ।

तर उनको पहिरन देखेर अँध्यारो अनुहार लाउँदै प्रश्नमाथि प्रश्न ओइर्‍यायो प्रदीपले – “कहाँ , कहिले बिहे गर्‍यौ नि ?” ।

“पाँच वर्ष भयो ।” उनले सहजै जवाफ दिइन् ।

“तर तिमी बिना सहारा हिँडेकी देख्छु त !” उसको अनुहारमा उत्सुकता देखियो ।

” मेरो परिवार नै मेरो दह्रो सहारा हो । मेरो पति सवलाङ्ग भएर पनि मलाई जीवन दिएका छन्। उनको साथ र साहस नै मेरो शक्ति हो । ” दीपशिखा दृद्दताका साथ बोलिन् ।

  • “तिमीलाई बधाई छ। “
  • “तिमी पो धन्यवादको पात्र हौ प्रदीप ! सायद त्यस दुर्घटनापछिको मेरो अपाङ्ग शरीर अस्वीकार नगरेको भए उही बाह्र पासमा चित्त बुझाउनु पर्थ्यो होला ! चाँडै विवाह गरेर तिम्रो हुनु भन्दा अरू के पो सोचिएको थियो र ?” उनले निश्वास छाडिन् ।
  • “मैले त अझै उत्तिकै माया गर्छु तिमीलाई।” ऊ बोल्दै थियोे ।
    उनी खिस्स हाँसिन् ।

थोरै सन्नाटा पछि दायाँ खुट्टाको पाइन्ट माथि सार्दै नक्कली खुट्टाको भाग देखाउँदै बोलिन् – “तिमी यहाँ आउनुको कारण चाहिँ सोध्नै पो बिर्सेछु ।”

  • “अपाङ्ग क‍‍‍ोटामा छात्रवृत्तिको सिफारिसका लागि आएको ।” प्रदीपले तात्पर्य खुलायो ।
  • “कसका लागि ?” उनले प्रश्न तेर्स्याइन् ।
  • “मेरी छोरी दीपशिखाका लागि ।”

दोलखा – हाल-काँडाघारी काठमाडौं

मल्टिमिडिया ग्यालरी

Written by 

Related posts

Leave a Comment

error: Content is protected !!