ककनय नुगर

ककनय नुगर
बालकृष्ण श्रेष्ठ “पासा”
द्वाल्खा आउ जोरपाटी येँ

मिपे खँ वा खेङ्, हुक्नय् खँ उक्न लार्जु उक्नय् खँ हुक्न लार्जु, मुथु सोन्केय् थें लाहाङ् सोन्के हातिङ बाँलकु ज्य खँ यर्स थौतं बाँलकु जु, आले समाजनं बाँलकु मी हङन् क्याबात् हकु जु ज्यउ । यिनागु तु मदौ मदौ खँ ल्वाप्ठोङन् मेपिस्त ल्वात्केइत व फाइत चम्बु थिमा ताता हरि रा हाती हरि जि सोयन् ड्वाकु तु खेङ आमु ताता त दोखुसेनुं ककन ताता हकुतन् ।

ककन ताताय् हाबि हाबि घत्केङ जहानपेन् दउ जु, ब्यालान् बातिचा धोखा बियन् आमु ताता याकर्चा जु खेङ् गिथि हर्ष घत्केङ दँ हाखेन आमु ताताये मा बा दाजु किंज, इरि पिरी दउजु ।

दशा हङ थिगुर ग्रहन् पोङन् तु जुइमल, उ तु कारण न ज्यउ ककन ताताये छें दउ ट्वालकु भुस्कुट्टन्तु मीन नर्जु, आमु ट्वालकु दउ झिमनिस्गर छेँ ब्वारा, म्वचुवा हातिङ् मल्येङ्के स्वाहा जुर, गुने दशान् गुन्त थिर्जु आमु सर्गकु च्वंगु द्येउ न जुकुन् सियउ । आमु बाँमलकु ब्यालाकु ककन ताता व दोखुनु स्वयन् चिचा कये जुकुन् म्वारी फर्जु, आामु गिथी हर्स पिटों दउ छेँय् हाखेन च्वँगु छेंरीकु डिङ लागिन् म्वारी फर्जु, चानसय् दातीकु मि दन्कइ जुयन् च्याङन्ली सुँये पलि व सिँये दर्नी, बापा जुयलागिन् हातिङ मलेन ।

चानस थिपुल्नं “ग्वाहार…ग्वाहार…. छेँ मन्त छेँ मीन नर्जु… ग्वाहार..” हङ हास्वर तायन्लि ककन ताताये नीर चर्बुत, सोंदँ जुकुन् दउ चिचाउरी कय् त ल्वाप् ठोङन् पित ब्वाङन् वन आम्ताक्कु टोल्के मीन छेँ छेँरीये कुल्सीङ् नइ दोङ खोइ दउजु, दउ मदउ मेबु ट्वाल्ये मिपेन मुङन् मि स्यारी त हतिइथि ब्वाङन् च्वँगु खोन्ङ नुगर तु ग्यार्दउ जु । निस्टों सोटों थाबीये कुठाकु डिङन् च्वँगुपेन् हेङ्ला जुइ दोङ्गु जुर ।

थौ छें ह्वार् ह्वार्न च्याङन् च्वँगु खोङनली ककन ताता बेहोस जुर, गुल्मान् तातात स्याहार यरी लगैजुर हर्स गुल्मान् छ्वयन् च्वँगु मि स्यारी त हारगुहार यङन् च्वन्हिन्, भाग्यन् उलिस्टोल्के बाँमलकु यत्चु कि आमु ट्वाल्ये मिपेन गुन्तङ म्वात्केइ मफर्जु, ककन ताताये निन्मा, कुबा, कैमु निस्मा कये थिमा मिच नोलु जु खोँइमल्दन ।

आमु बाँमलकु घटनान् ककन ताता निरीह तु जुर, चानस् गिनागु, निनस गिनागु हातिङ् मसिउ जुर, जुइतङ हात्त मजुयउ न लंगी थिपल्ट लिकाइ खोन्जु न थउ जहानपिस्त म्वात्केइ फर्जु । नापं डिंगु कय् थिमा बाहेक हातिङ मल्येन ।

ब्याला थउ तु लोँकु हाखेन लिङायन् वन, ककन तातां बुढी जुयन् वन, ल्येंगु थिमा कयेङ् ड्वाकै दोङ्गुजु, च्यामा जहानकु निस्मा मा कय् जुकुन् जुये लागिन् रेडक्रस व ट्वाल्ये मिपे ग्वाहार न डोङ थिगर ओप्तेचा ब्वारा थिनागु छेँकु च्वङन् ब्याला म्वके च्वन ककन ताता ।

याकर कये थिमा जुकुन् जुर्सङ आमु तातान् थिता खँ कु बुद्धि मगत्केर्जु, कय् त माया वा बेस्न यकुजु आन्थिनु ब्यालाकु आखर मब्वङ्के मखेउ ज्य यत्चु, गुनानुङ डायउरा, बोल बियउरा, गिबिङ तायङ् रा हङन् जुकुन् म्वालेन् ख्वालेन् ट्वाप्चियन् तउ जु । आमु कय् थिमा जुकुन् तौ हाखेन् च्वङन् नस्कन् थें स्वयन् च्वँइ दये लागिन् ककन तातान् कय् ए नाम तु नस्कन हङन तर्जु ।

गिबिङ गुनेङ नाप मिलैमजु नाम तये तार्न हतिइथिये मिपिस्न मुथुसी फर्सके खँ लायेन…“आमु ककन ताता वा उइनी तु जुररा… थौ नामुङ् ककन तर्जु.. कय् ए नाम नस्कन…हा हा हा.” हङन् न्यिल्गु जु मिपेन् ।

ककन ताताये बुँ स्वाँरा बात्चा दये लागिन् नै तोंइत आम्लिस्टोल्के दुःख मजुजु । लाटा खायेन् जुर्सङ, अन्न बियन् जुर्सङ बुँ स्वाँराकु यरी मल्गु ज्य खँ यङन् च्वँगु खेङ् ।

उक्न री नस्कन गुली गुली ड्वाकयन् वन उली तु छेँकु म्वच्वङन् पिपान साङत पे नाप लिङाइरी, मेबे छेँ छेँ वङन् खँ लायेन् साङत् पिस्न गिबि हतै आँकु उँइरी ज्य खोन्न नाप च्वँगु ट्वाल्य मिपिस्न दउ मदउ खँ लायन् गुल्प गुल्प ल्वात्केउजु ।

उ खँ कु ककन ताता त गत्केङ नुगर स्याकु जु, मिपसिन् उलिस्टोल्के बाँमलस्के हकु कि ककन ताता त अलच्छिनी, पक्सिङ टोल्के हरि त मल्येङ्केउ जु ।

थिखन कय् गल्लि ट्वाल उयेन् लिङाउ, थिखन ट्वाल्ये मिपिस्न जिम्निस्ता खँ लाय तार्न गुल्प गुल्प यार्गायन् रा सिरी हङ थें मजुङ मखे, आन्थिनु थिमा कय् ए ख्वाल् स्वयन् जुर्सङ् ककन तातान् हाबिये बाँमलकु दुःखद खँ पेन् लुम्वन्के च्वङन् च्वँगु खेङ ।

इथि तुं जोबनय् ब्याला हिल्न हिल्नं नस्कन् ल्यास्मा जुइ दोङ्गु जु, हति इथिये साङतपेन् आखर ब्वङन् गिबि गिबि थेँइ दोङ्गु खोन्नसिनु थउ मान् कय् त आखर ब्वङ्केइत हातिङ् पहल मयत्न सिन् नस्कन् त हाती यरि गिथि यरि हङ थें मजु जु ।

Written by 

Related posts

Leave a Comment

error: Content is protected !!